سلسله ازندریانیان
.هر طرف باخدم اورگم یانده کباب اولده دادا /// غصه داغ لرده داغلمز بو غمم ده شهریار ...
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: شهریار - ۳٠ آذر ۱۳٩٠

چاووشی خانی برای زائران اهلبیت(ع)

حدود چند ساعت قبل از سفر چاووش خان(کسی که جلوی قافله حرکت می کند و مدیحه سرائی می‌کند.) مامور می‌شد تا در روستا بچرخد و به همه مردم  زمان و مکان حرکت را اعلام کند زائر پیشاپیش مردم و با چاووشی خوانی حرکت کرده و مردم هم پشت سر آنها برای بدرقه حرکت می کردند . این چاووشی‌ها معمولا برای زائران خانه خدا، کربلای معلی، و مشهد مقدس انجام می‌شد. یکی از اشعار معروفی که در این بین می‌خواندند این بود که هرکه دارد هوس کرببلا بسم الله / هرکه دارد سر همراهی ما بسم الله...بر مشامم می رسد هر لحظه بوی کربلا / بردلم ترسم بماند آرزوی کربلا / تشنه آب فراتم ای اجل مهلت بده / تا بگیرم در بغل قبر شهید کربلا و... که معمولا طبق همین رسم وقتی زائر از مسافرت بر می‌گشت نیز اقدام به خواندن چاووشی می‌کردند تا همسایگان و همشهریان را از آمدن زائر با خبر کنند.


بدرقه کردن زائران
یکی دیگر از آدابی که تقریبا امروزه نیز رعایت می‌شود مراسم بدرقه کردن زائران است که این بدرقه معمولا با رد کردن زائران از زیر آب و قرآن توسط دوستان و آشنایان صورت می‌گیرد، تا قرآن در سفر محافظ زائران باشد و زائر هنگام بوسیدن قرآن پولی را تحت عنوان صدقه برای دادن به فقرا کنار می‌گذارد تا بلاهایی که در سفر ممکن است به سراغ او بیاید از او دور شود، همچنین دوستان و آشنایان زائر آب موجود در کاسه را پشت سر زائر می‌ریزند تا صحیح و سالم از مسافرت برگردد.

آش پشت پا
آش پشت پا یکی از غذاهایی است که واقعا خوردن دارد. این آش تقریبا یک هفته پس از رفتن زائر با جمع شدن اقوام و فامیل‌ها کنار هم و با یاد کردن از صفات نیک و پسندیده کسی که در زیارت است پخته شده و معمولا علاوه بر اعضای فامیل بین همسایگان محله نیز پخش می‌شود.

جای خالی می‌دهیم، سوغاتی می‌گیریم
یکی از رسومی که با سوغاتی رابطه مستقیم دارد، بردن «جای خالی» است. از قدیم رسم بوده است که دوستان، آشنایان زائر کادویی را تحت عنوان جای خالی به منزل زائریا مسافر  می‌بردند تا یاد او را زنده کنند و  زائری که در سفر بود نیز کالایی را تحت عنوان یادبود برای کسانی که برایش جای خالی آورده بودند تهیه می‌کرد. این سوغاتی‌ها معمولا از قبل قابل پیش بینی بود؛ مثلا کسی که به قم سفر می کرد معمولا از سوغات معروف شهر، یعنی سوهان برای دادن سوغات استفاده می‌کرد.

نشستن زوار در خانه
زائری که از خانه خداو یا زیارت بر می گردد، معمولا به مدت سه روز از صبح تا شب در منزل می‌نشیند تا تمامی اقوام دوستان و آشنایان برای عرض زیارت قبول به خانه زائر بیایند و زائر نیز از فضایل و دیدنی‌های سفر برای آنها تعریف کند. برخی از زوار در این سه روز پذیرائی مفصلی به صورت ناهار و شام نیز از اقوام انجام می‌دهند که در گذشته معمولا با غذاهای سنتی مثل آبگوشت،  ... از اقوام پذیرائی می‌کردند ولی امروزه به دلیل بالارفتن سطح زندگی‌ها با چلو کباب، جو جه کباب و... از دوستان و آشنایان پذیرائی می‌کنند.

تو را بدروود ازندریان

محمود شهریار

 

شهریار
غم غریبی و غربت بر نمی تابم ××××××به شهر خود روم و شهریار خود باشم .
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :