سلسله ازندریانیان
.هر طرف باخدم اورگم یانده کباب اولده دادا /// غصه داغ لرده داغلمز بو غمم ده شهریار ...
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب
نویسنده: شهریار - ٢٤ مهر ۱۳٩٠

به نام اهورای پاک

یکی از بازدیدکنندگان خودش و معرفی نکرده و برام پیغام گذاشته که نواده شیخ قنبر میرزایی است . جالبه که منم نوه اون مرحومم و از این قضیه به خود می بالم .ولی برای این فامیل عزیز یک شعری گفتم که شما هم بخونین بد نیست .جالبه بدونین قبل از اینکه مدارس در ازندریان تاسیس بشن  قنبر میرزایی در ازندریان مکتب خانه ای داشت که شاگردانی زیادی تعلیم داده وقرآن خوان و با سود نموده و  معروف به شیخ  شده است .

 

  ای نواده شیخ !

          فروغ چشمان تو گواهی فردای شیخ است

                             و ذهن تو آرامگاه اندیشه های او

                                        صدای طپشهای قلب من و تو

                                                         برای شیخ لالایی مادرانه است .

       اوست که تورا به اوج میرساند.

                         من و تو طلوع حروف ابجد او

                                            و موجب لطافت مکتب عشق شیخیم  .

       سرت را بالا بگیر!

                                    هنوز کوچه های شهر ما

                                         طراوت از او می گیرند

           ومن فریاد خواهم کرد

                               تا فروغ چشمان ما می درخشد

                                                             شیخ هم زنده است!

                                              آری شیخ زنده است ...

 

 نواده شیخ قنبر محمود شهریار

 

 

نویسنده: شهریار - ۱٤ مهر ۱۳٩٠

بنام خالق زیبایی ها

با سلام به همه همشهریای خودم یه شعری و آقا سعید عزیز دوست خوبم واسم  فرستاده منم واستون اینجا می نویسم .ممنونم ازش که هنوز خاطرات تلخ و شیرین ما در گوشه ای  از ذهنش باقی مونده .

 

قصه از حنجره ایست

که گره خورده به بغض

یک طرف خاطره ها

 یک طرف فاصله ها

در همه آوازها حرف آخر این است

آخرین حرف تو چیست ؟

تا به آن تکیه کنم

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست ...

 

با سپاس شهریار

نویسنده: شهریار - ۱۳ مهر ۱۳٩٠

تقدیم به همه همکلاسی ها و همشهری های خودم

می رسد روزی که بی هم می شویم

                                                 یک به یک از جمع هم کم می شویم

می رسد روزی که ما در خاطرات

                                                 موجب خندیدن و غم می شویم

گاه گاهی یاد ماکن ای رفیق

                                                 می رسد روزی که بی هم می شویم .

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

بیا تا  قدر همدیگر بدانیم

                                                که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم .

 با سپاس شهریار

شهریار
غم غریبی و غربت بر نمی تابم ××××××به شهر خود روم و شهریار خود باشم .
نویسندگان وبلاگ:
کدهای اضافی کاربر :